σκέψη 212 (υπεκφυγές)

Posted by μαύρα μεσάνυχτα on
Στο εικοστό έβδομο χιλιόμετρο
μιας ξαφνικής
κι αδιανόητης απόφασης.
Με διέρρηξαν αναπόφευκτα
οι θερινές σου υπεκφυγές.
Θαρρώ πως χώρεσαν μαζί τους
γλυκές φωνές και διαυγείς,
από παιδιά που δεν πεινάσανε ποτέ.
Μαζί με κλάμα αχτένιστων
δημοσίων υπαλλήλων,
βυθισμένων σε απραξία.
Ηχούσαν συχνά
ως το τέρμα του λεωφορείου,
στις παρυφές μιάς πόλης,
που δεν κατοίκισα ποτέ.
Εκει ξεπέζεψα ότι κρατούσα όνειρο,
και
βάλθηκα να διευκρινίσω
τις απόψεις μου.
Για κείνους που χάνονται Ίκαροι.
Και για τους διανοητές,
που δεν διανοούνται τα απλά.