Ο απηλιώτης* του καλοκαιριού φυσάει

και ξεστρώνει το χρυσαφένιο παρελθόν.

Περνάει τα θυρώματα και βγαίνει στο προσκήνιο

Ηλέκτρα, Ελένη, Εκάβη,

με προσωδία ανεμόδαρτη διδάσκει   

ποίες  λέξεις ν΄ αποφεύγω.  

Επινίκια τα τζιτζίκια

με συντροφεύουν στην άσφαλτη ομορφιά. 

Οι πέτρες οι απόρθητες και τα φραγκόσυκα,

από κατάκτηση στεγνώσανε.

Πιστοί φρουροί μονάχοι,

απομείνανε να συγκροτούν το έπος.

Η μάχη τώρα γίνεται στην πλαζ

Αδιάφοροι και ξεδιάντροπα ελεύθεροι

πατήσαμε τ΄ Ανάπλι.

Και το σπίτι του ποιητή* μόνο.

Ήσυχο από λέξεις που το διεκδικούν,

κληρονομιά σε όλους εξ΄ αδιαιρέτου.

 

 

 

 

 

απηλιώτης*: ανατολικός άνεμος

ποιητη*; Αναφορά στο σπίτι του ποιητή Ν Καρούζου που κατάγεται από το Ναύπλιο