Αρχεία Συγγραφέα:

σκέψη 1119

Posted by μαύρα μεσάνυχτα on
Λυγερός και απαλλαγμένος απ’ ονόματα,
κάθισες στη άκρη εκεί κι
ένιωσες μόνος όσο ποτέ.
Τι σαν χτένισες δρόμους θολωμένους και στενά στην πόλη αυτή.
Τι σαν όργωσες μουνιά για να διαιωνίσεις το μάταιο.
Έμαθες, και τα ρολόγια γύριζες μια αγάπη πίσω, κάθε που έκανες λάθος.
Μόνος τώρα…
αργοσφυρίζεις ελαφρολαϊκά περιμένοντας την εξόδιο,
των Δωρικών σου αποφάσεων.

σκέψη 1118

Posted by μαύρα μεσάνυχτα on
Αν στοχαστής σκοτωθεί
σε τροχαίο, οι πόλεις δεν θα ‘ναι πια οι ίδιες.
Δεν θα ‘χουν πλέων υπόστεγα,
ανεκτίμητα σιωπηλά.

Κι οι λέξεις,θα παραβιάζουν τα φανάρια,

καθωσπρέπει διασταυρώσεων

με υπερβολή.

Τότε εγώ θα γελώ, σαν τώρα.
Χα!