σκέψη 1119

Λυγερός και απαλλαγμένος απ’ ονόματα,
κάθισες στη άκρη εκεί κι
ένιωσες μόνος όσο ποτέ.
Τι σαν χτένισες δρόμους θολωμένους και στενά στην πόλη αυτή.
Τι σαν όργωσες μουνιά για να διαιωνίσεις το μάταιο.
Έμαθες, και τα ρολόγια γύριζες μια αγάπη πίσω, κάθε που έκανες λάθος.
Μόνος τώρα…
αργοσφυρίζεις ελαφρολαϊκά περιμένοντας την εξόδιο,
των Δωρικών σου αποφάσεων.

σκέψη 1:4000000

Το μεσημέρι ‘χθες
στη γειτονία μου,
χάθηκα για πάντα.
Απ΄ το περίπτερο
δεν γύρισα ποτέ και
τα τσιγάρα κάπνισα ως
την άκρη του δικού μου κόσμου.
Ύστερα στην πρόκα που
στεκότανε ο χάρτης
κρεμάστηκα
1:4000000 φορές.