σκέψη [βρεγμένη]

η θάλασσα  που δεν μπήκαμε μέσα της,
είναι πολύ περισσότερη.
Aπ’ την άλλη,
εκείνη τη γαλήνια, που πλατσουρίσαμε παιδιά.
κι αργότερα  βούτηξαμε τις αμαρτίες μας.
Μετά ανοίξαμε τα χέρια διάπλατα!
διάπλατα να αγκαλιάσουμε λες
σφιχτά, το άπαν.
Κι αυτό αν θες το πιστεύεις!

σκέψη 1119

Λυγερός και απαλλαγμένος απο αισθηματα,
κάθισες στη άκρη εκεί,
κι ένιωσες μόνος όσο ποτέ.
Χτένισες δρόμους θολωμένους,
και στενά, στην πόλη αυτή Χάθηκες
Όργωσες μουνιά να διαιωνίσεις το μάταιο.
Έμαθες όμως, και τους δείκτεςγύριζες μια στιγμή πίσω,
κάθε που έκανες λάθος.

Μόνος τώρα…
σιγοσφυρίζεις ελαφρολαϊκά,
περιμένοντας την εξόδιο,
των Δωρικών σου αποφάσεων.

σκέψη 1118

Αν στοχαστής σκοτωθεί
σε τροχαίο, οι πόλεις δεν θα ‘ναι πια οι ίδιες.
Δεν θα ‘χουν πλέων υπόστεγα,
ανεκτίμητα σιωπηλά.

Κι οι λέξεις,θα παραβιάζουν τα φανάρια,

καθωσπρέπει διασταυρώσεων

με υπερβολή.

Τότε εγώ θα γελώ, σαν τώρα.
Χα!