σκέψη 1119

Λυγερός και απαλλαγμένος απο αισθηματα,
κάθισες στη άκρη εκεί,
κι ένιωσες μόνος όσο ποτέ.
Χτένισες δρόμους θολωμένους,
και στενά, στην πόλη αυτή Χάθηκες
Όργωσες μουνιά να διαιωνίσεις το μάταιο.
Έμαθες όμως, και τους δείκτεςγύριζες μια στιγμή πίσω,
κάθε που έκανες λάθος.

Μόνος τώρα…
σιγοσφυρίζεις ελαφρολαϊκά,
περιμένοντας την εξόδιο,
των Δωρικών σου αποφάσεων.

σκέψη 212 (υπεκφυγές)

Στο εικοστό έβδομο χιλιόμετρο
μιας ξαφνικής
κι αδιανόητης απόφασης.
Με διέρρηξαν αναπόφευκτα
οι θερινές σου υπεκφυγές.
Θαρρώ πως χώρεσαν μαζί τους
γλυκές φωνές και διαυγείς,
από παιδιά που δεν πεινάσανε ποτέ.
Μαζί με κλάμα αχτένιστων
δημοσίων υπαλλήλων,
βυθισμένων σε απραξία.
Ηχούσαν συχνά
ως το τέρμα του λεωφορείου,
στις παρυφές μιάς πόλης,
που δεν κατοίκισα ποτέ.
Εκει ξεπέζεψα ότι κρατούσα όνειρο,
και
βάλθηκα να διευκρινίσω
τις απόψεις μου.
Για κείνους που χάνονται Ίκαροι.
Και για τους διανοητές,
που δεν διανοούνται τα απλά.