Η γλώσσα ξανάγινε αρχαία

Πολλές φορές η πνευματική παραγωγή ως συνειδησιακή διαδικασία

ολοκληρώνεται με την δημοσιοποίηση των παραγώγων της.

Με το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε και το blog τούτο, συμβολή [αν είναι δυνατόν] στον πολιτισμό της

ίδιας γλώσσας που ενώνει όλους που τη χρησιμοποιούμε.

Προϋπόθεση όμως είναι να καλλιεργείται η γλώσσα μέσα σε αρμονικό περιβάλλον

που να ευνοεί την επώαση της και να την οδηγήσει μέσα από την χρήση, σε ανώτερα σημεία

στην εξιδανίκευση ίσως. Όταν όμως η γραφή καλείται να περιγράψει γεγονότα τραγικά

[όπως οι πρόσφατες φωτιές] που υπερβαίνουν την πραγματικότητα και σχηματίζουν τον όλεθρο

καταπατώντας το δίκαιο αφαιρώντας από τα θύματα  τις στοιχειώδεις αξίες που ορίζουν

την ίδια την ύπαρξη, τότε οι προσπάθειες διακόσμησης της γλώσσας  αισθάνομαι πως σωριάζονται συγκλονιστικά στο έδαφος. 

Ο γραπτός λόγος εμφανίζεται μέτριος στο πρόσχημα να περιγράψει καταστροφές τέτοιου είδους

γιατί εγκλωβίζει την γλώσσα σε λογικά σχήματα ενώ εκείνη γίνεται αυτόματα αρχαία, πρωτόγονη κραυγή.

Δεν μπορεί o καθένας να καταγράψει με λέξεις άτολμες μια αγωνία αρχέγονη όπως η κραυγή της μάνας

που μαζί με τα παιδιά, τους έζωσε η φωτιά.

Η αφομοίωση των τελευταίων εμπειριών χρειάζονται χρόνο για πάρουν μορφή στο λογικό κάθε άνθρωπου.

Συγχωρέστε την αποχή αναρτήσεων σε τούτο το blog για διάστημα χρόνου.