σκέψη 1119

Λυγερός και απαλλαγμένος απο αισθηματα,
κάθισες στη άκρη εκεί,
κι ένιωσες μόνος όσο ποτέ.
Χτένισες δρόμους θολωμένους,
και στενά, στην πόλη αυτή Χάθηκες
Όργωσες μουνιά να διαιωνίσεις το μάταιο.
Έμαθες όμως, και τους δείκτεςγύριζες μια στιγμή πίσω,
κάθε που έκανες λάθος.

Μόνος τώρα…
σιγοσφυρίζεις ελαφρολαϊκά,
περιμένοντας την εξόδιο,
των Δωρικών σου αποφάσεων.

Δύο χιλιάδες χρόνια

Χώρα αρχαία.
Σκουριασμένη ως το μεδούλι.
Σπαράγματα μονάχα,
ιστορίας ασήκωτης.
Στους ώμους λαθροθεατών,
Εδώ και εκεί.

είσαι εδώ;

Να παρουσιαστείς αμέσως,
και να υπάρχεις, όσο
οι μέλισσες  ανθοκόμουν.
Κι όσο τα βράχια
στη θάλασσα  μπαρκάρουν.
Να παρουσιαστείς αμέσως.
Και να φυλάς τους κεραυνούς,
τον άνεμο,
και τα ξωκλήσια.
Να παρουσιαστείς αμέσως.
Και να αγαπάς τους εχθρούς
ως εαυτών,
να δίνεις και να μην ζητάς.
Να παρουσιαστείς αμέσως…
εύχομαι  αδιάλειπτα.

Εγώ

 Εγώ, αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου κυρίαρχου,

σιγουριάς μυρωδιά και λίγο σήψη αποπνέων.

Πρέπει να έχω εφόδια, μεγάλο χρέος μου αναλογεί.

Αρχαίοι και νέοι πίνουν φραπέ μαζί μου, σε πεζόδρομους με υψηλά ενοίκια που μετακυλύουν το κόστος στον ανυποψίαστο δαίμονα της λίμπιντο.

Αντέχω να διαβάσω για το σχολείο αλλά ως εκεί.

Ανάσες και βαριές βρισιές μόνο και μόνο για να φύγω από τη δουλειά;

Κυλιόμενα ωράρια χωρίς αντίκρισμα στο μέλλον των παιδιών μας,

οικολογικές ανησυχίες εργολάβων υπό το βλέμμα της αστυνομίας.

Κάνω μιά με το δάχτυλο στη σκόνη και γράφω «θέλω πλύσιμο». Στο πίσω τζάμι

κολλημένη η Ελλάδα βρώμικη όσο ποτέ.

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να κάνω, έχει ποδόσφαιρο το βράδυ.

Παρωδία τούτη η σιγουριά.

Σιγουριά που δεν πατάει πουθενά, λάθη για το μέλλον και αγνωσία για το παρελθών.

 Αύριο ευτυχώς θα επιτεθώ ξανά στους συνάδελφους. [my secret combination].  

Κάνοντας ότι είναι δυνατόν για να επιβιώσουμε αλλάζουν χέρια οι συνομωσίες.

Έχασα τη μία σαγιονάρα και γυρίζω ξυπόλητος, από το αέτωμα της εμπειρίας.

Πώς θα προφυλαχτούμε από τους εαυτούς που διαλέξανε τον Βαραββά;