apraxia VΙ      

 

 

σ’ ένα πλωτό γνωστοδοχείο

περνάγαμε τις μέρες του χρόνου

που δεν κυλάνε σαν τις άλλες

μόνο στέκονται,

και φωτίζουν απελπιστικά βίαια

την κάθε μας σκέψη για το μέλλον

που ποτέ μέχρι τότε

δεν είχαμε σκεφτεί σοβαρά.

Αστείο δεν είναι;