Εσύ

μην αντιστοιχείς στις μέρες

που χάνονται.

στη λογική κρεμάσου,

σαν μόμπιλε!

Δώσε τόπο στο νέο αίσθημα.

πάψε να κοιτάζεις τη λίμνη με τις ευχές.

Τα άνθη,

δεν κάνουν λάθη.

Μόνον υπάρχουν

όπως εσύ!

για να μας δίνουν

άνοιξη

Χώμα

Ας προσφέρουμε χώμα,
για αυτούς που δεν αγάπησαν.
Αέρα, για κείνους που “έφυγαν”.
Νερό, για όσους είναι εδώ,
και πιστεύουν στο λίγο
που ´ναι σπόρος στη γή,
λέξη, στα χείλη.
Επιθυμία ανεκπλήρωτη.

(Με αφορμή έναν πλανόδιο) Αθήνα 17/11/12

καλοκαίρι μηδέν

Αγνή λέμβος
γεμάτη πρωτόπλαστους.
Απαλά, στον καθρέπτη κυλά
με σιγουριά αρχέτυπη.*

Πως θα εξελιχθούμε τώρα;
αναρωτιούνται

Πως θα πούμε ψέμματα;
ποιό φίδι;
και ποιό μήλο; μας πέφτει.
Η Εύα απ’ αντίκρυ τους γελά.
Ου μοιχεύσεις!
σου λένε ύστερα.

*πρωταρχικό,πρότυπο